۴۳۰

کجایید ای شهیدان خداییبلاجویان دشت کربلاییکجایید ای سبک روحان عاشقپرندهتر ز مرغان هواییکجایید ای شهان آسمانیبدانسته فلک را درگشاییکجایید ای ز جان و جا رهیدهکسی مر عقل را گوید کجاییکجایید ای در زندان شکستهبداده وامداران را رهاییکجایید ای درِ مخزن گشادهکجایید ای نوای بینواییدر آن بحرید کهاین عالم کف او استزمانی بیش دارید آشناییکف دریاست صورتهای عالمز کف بگذر اگر اهل صفاییحضرت مولانا + نوشته شده در جمعه بیست و دوم تیر ۱۴۰۳ ساعت 18:25 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

کاروانی شکر از مصر به شیراز آیداگر آن یار سفرکرده ما بازآیدگو تو بازآی که گر خون منت در خورد استپیشت آیم چو کبوتر که به پرواز آیدنام و ننگ و دل و دین گو برود این مقدارچیست تا در نظر عاشق جانباز آید؟من خود این سنگ به جان میطلبیدم همه عمرکاین قفس بشکند و مرغ به پرواز آیداگر این داغ جگرسوز که بر جان من استبر دل کوه نهی سنگ به آواز آید!من همان روز که روی تو بدیدم گفتمهیچ شک نیست که از روی چنین، ناز آیدهر چه در صورت عقل آید و در وهم و قیاسآن که محبوب من است از همه ممتاز آیدگر تو بازآیی و بر ناظر سعدی برویهیچ غم نیست که منظور به اعزاز آیدحضرت سعدی + نوشته شده در جمعه بیست و نهم تیر ۱۴۰۳ ساعت 14:37 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

ساقی به کجا* که می پرستم(کسی)تا ساغر می دهد به دستمآن می که چو اشک من زلال استدر مذهبِ عاشقان حلال استدر می به امید آن زنم چنگتا باز گشاید این دلِ تنگ...زین پیش نشاطی آزمودمامروز نه آن کسم که بودم...ساقی به من آور آن میِ لعلکافکنْد سخن در آتشم نعلآن می که گرهگشای کار استبا روح چو روح سازگار است...ساقی ز خُم شرابخانهپیش آر میی چو ناردانهآن می که محیطبخشِ کشت استهمشیرهٔ شیرهٔ بهشت استتا کی دم اهل، اهل دم کو؟همراه کجا و هم قدم کو؟...با هر که دراین رهی هم آوازدر پردهٔ او نوا همی سازدر پردهٔ این ترانه تنگخارج بود ار ندانی آهنگ...ساقی می مشکبوی برداربند از منِ چارهجوی بردار...حکیم نظامی + نوشته شده در جمعه بیست و نهم تیر ۱۴۰۳ ساعت 14:39 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...